ای تصویر اشک در آینه تو هم دیگه دلت با ما نیست

بگذر از چشای خیسم که لبریزه بغض شده و تنها نیست

این اون جمله آخر بود که معنایی غیره رفتنه من نداره

برای موندن شادیها واسه تو راهی جز دلشکستن نداره

برات نوشتم دوستت ندارم اما حقیقت غیره این بود

من رو ببخش بی تو میرم که سرنوشت من همین بود

ای که نام تو شده مسیر روشن جاده های سرد بی کسی

به یاد تو خواهم بود اگرچه برگ سرنوشتم میگه نمیرسی

برات نوشتم بعد من دل به کسی نده اما حقیقت نبود

چون به دلم بی اعتنایی گفتم آخه موندنم قسمت نبود

من به تو حرفا گفتم اما خدا میدونه چقدر دوستت دارم

خاستم بعده من دلبسته من نباشی که گریه برات بزارم

بعد از جر و بحث تو ندیدی اما چشمام گریه کرد همیشه

طاقت شکستن دلت رو نداشتم که شکستم مث شیشه

برای رهایی از دلتنگی نامه تورو خوندم و سپردم به باد

با خیسی کاغذ نامه ببین که خاطراتت هنوز نرفته از یاد

سهم من از انتظار در بی کسی تنها مردن و عذاب بود

تصور مرگبار برگشتنم روشن اما پنهون تویه سراب بود

میدونم که یه روز برمیگردی اما روزی که چیزی نمونده

روزیکه ببینی دلم تا لحظه آخر منتظر بوده و تورو نرونده

هنوزم خاموشی سرای دل تنهام روشنی نگاه تورو میخاد

یکسال از رفتنت گذشته اما با جدایی نگاهت یادم میاد

برای رهایی از بیقراریها عکسات و میزارم روی سینم

بال و پری برای رسیدن بهت ندارم شاید تورو نبینم

مرهم زخم دوریها واسه من شده حرف زدنم با تنهایی

چه دنیایی شده که سهم سرنوشت من و نوشتن جدایی

طاقت گریت رو ندارم که بگم مرگ به من زنجیر شده

بگم دارم میمیرم و خوابی رو که دیدم واسم تعبیر شده

اگه با تو خو گرفتم میخاستم بدونی مرهمی جز تو ندارم

از با تو بودن گذشتم که چاره ای جز دوری از تو ندارم

وقتی حالا پشت شیشه سر میزارم یاد خاطراتت میفتم

به یاد گفتنیهای توی دلم که هیچ وقت به کسی نگفتم